The Netherlands

Local historical association in Grebberberg-Wageningen, the Netherlands. They supported the development of the Grebberberg-Wageningen route

Stichting de Greb

Grebberberg hiking route

Zo liepen de loopgraven dwars door het voorste deel van het park en werd op het terrein het gebouw van de voormalige veevoederfabriek gevorderd. Waar dit gebouw eerst dienst deed als pakhuis werden er nu de maaltijden bereid voor de duizenden militairen die rond het park waren gelegerd. Ook kwamen er legerpaarden te staan.&nbsp;&nbsp;Het park zelf was in de acht jaar na de opening uitgegroeid tot een volwaardige dierentuin. Alle belangrijke dieren liepen er rond, en bij voorkeur in grote aantallen. Maar de aanwezigheid van zoveel roofdieren was volgens de Nederlandse legerleiding levensgevaarlijk. Bij een Duitse aanval zouden zeker ook de dierenverblijven bij de beschietingen worden geraakt. Het risico dat de beesten daarbij vrijkwamen was te groot. Daarom moesten ze preventief worden geruimd.&nbsp;Met bloedend hart bracht directeur Cornelis Ouwehand zelf het vonnis ten uitvoer. Liever doodde hij de dieren zelf dan dat het leger dit zou doen. Alleen de ijsberen - een moeder met haar twee kleintjes - wist hij in veiligheid te brengen. In het boek ‘Het vaderland spreekt tot de jeugd’ (dat na de oorlog verschijnt) schrijft Cor Ouwehand: “Onder het geronk van de nog altijd overvliegende Duitse machines, begeleid door het donderende afweervuur, maak ik de zware gang langs de roofdierenverblijven, mijn zenuwen zo goed mogelijk beheersend om de dieren niet nodeloos te doen lijden. Een voor een vallen mijn leeuwen, tijgers en beren...”&nbsp;Majoor Landzaat en het paviljoen&nbsp;Op 10 mei 1940 werden Ouwehand en zijn medewerkers gesommeerd het park te verlaten. De schuilkelder onder het woonhuis werd door de plaatselijke legercommandant gevorderd. De hevige gevechten de dagen erna resulteerden erin dat ook het grootste deel van de dierentuin werd verwoest. Dit ondanks de dappere inspanningen van Majoor Willem Pieter Landzaat (1892-1940), de commandant van het 1e bataljon van het 8e Regiment Infanterie. Tijdens de Slag om de Grebbeberg verdedigde hij met zijn mannen het laatste verdedigingspunt: het zogeheten ‘paviljoen’ bij de ingang van Ouwehands Dierenpark. Onder hevig vuur bleef hij standhouden, ook toen de situatie uitzichtloos werd. Uiteindelijk werd hij dodelijk getroffen, terwijl hij tot het laatst bevelen bleef geven.&nbsp;&nbsp;Na de capitulatie begon Ouwehand zijn park te herstellen. In 1942 ging het park weer open, maar toen in 1944 de geallieerde legers naderden, waren het de Duitse militairen die de nieuw verworven roofdieren wilden afschieten en de andere dieren slachten ter consumptie. Om zoveel mogelijk dieren te redden trokken de verzorgers met een hele karavaan van Rhenen naar Veenendaal. Aan het eind van de oorlog bleek een flink aantal dieren de gevechten te hebben overleefd en kon Ouwehand voor de derde keer zijn park opbouwen.De weduwe van Majoor Willem Pieter Landzaat liet later op deze plek een huisje bouwen ter nagedachtenis aan hem. Dit witte huisje staat er nog steeds. Majoor Landzaat werd postuum onderscheiden voor zijn moed en zelfopoffering. Hij ligt begraven op Militair Ereveld Grebbeberg.&nbsp;

Ouwehands in de meidagen  

De mobilisatieperiode bood dan wel weer kansen het opleidingsniveau naar een hoger plan te brengen, maar die acht maanden in 1939/1940 werden vooral besteed aan de stellingbouw en nauwelijks aan oefeningen en de fysieke en mentale voorbereiding op een mogelijke oorlog. Bovendien lukte het de krijgsmacht niet om tijdens die schaarse en karige oefeningen op enigszins realistische wijze het moderne wapengeweld na te bootsen. Gebrekkig toegerust Een ander probleem was dat de neutraliteit in de vooroorlogse periode de legerleiding dwong zich nooit in het openbaar over het Duitse gevaar uit te spreken wat voor heel wat soldaten voldoende reden was dat gevaar te ontkennen. Groot was dan ook bij velen de verbijstering toen op 10 mei 1940 het Duitse leger de Nederlandse grens overtrok en de Nederlandse soldaten moesten vechten in een oorlog waarop ons leger zo gebrekkig was toegerust. Toch zullen de soldaten op de Greb de Duitse vijandelijke troepen meer tegenstand bieden dan hun inlichtingendiensten voor mogelijk hielden. Der Teufelsberg Eén dag hadden zij uitgetrokken om vanaf de Duitse grens over de Grebbeberg heen Rhenen te bereiken. Vier dagen duurde het uiteindelijk. Die forse overschrijding van de ingecalculeerde tijd was een opmerkelijke prestatie van het Nederlands veldleger. De Duisters spraken met ontzag over de Berg. Der Teufelsberg, de Duivelsberg, is de geuzennaam na de Slag door de Duitse bezetter aan de berg toegekend. Die naam was een verholen eerbetoon aan de Nederlandse soldaten die zich op de Grebbeberg verweerden tegen een oppermachtige vijand. Gevechten bij de stoplijn Hier tussen de Heimersteinselaan en de N225, de provinciale weg, lagen twee secties, zo’n 70, 80 soldaten (van 2-III-8 R.I.), die op 13 mei onder commando stonden van luitenant Van den Boom. Hij schreef op indringende wijze over de gevechten bij de stoplijn, gevechten waarop onze soldaten zo matig waren voorbereid. Een citaat: ‘Ook uit de 1e sectie middels sergeant Landman en sergeant Spijker krijg ik hulpkreten. Ik stuur ze terug. Dan komt vaandrig v.d. Stam (van de 2e sectie) met de boodschap, dat sergeant Muetstege gesneuveld is..... doch even later verschijnt deze zelf. Van zijn helm af tot zijn schoenen een bloedmassa, op zijn schouders ligt een gebit. In het mitrailleurnest van zijn groep is een 3.7 cm. granaat geschoten die het hoofd van den schutter meenam. Muetstege verkleedt zich. De helper heeft intussen de mitrailleur genomen en zal enige meters verder vanaf de borstwering vuren. Nog voor dat hij echter vuurt, wordt zijn kaak verbrijzeld. Hij weet nog te voet naar de groepsverbandplaats te komen’. Terugtrekken de enige optie Steeds hopelozer wordt de strijd in dit deel van de stoplijn. De munitieaanvoer stagneert, artillerieondersteuning kan vanwege de verbroken verbindingen niet worden aangevraagd en ook de eigen mortieren, zo’n vijftig meter achter beide secties, zijn om verschillende redenen stilgevallen. Doorgaan met de strijd is zinloos, terugtrekken de enige optie. Luitenant Van den Boom weet op de terugtocht niet aan de Duitse vijand te ontsnappen. Hij wordt krijgsgevangen gemaakt en afgevoerd naar Duitsland.

Gebrekkig toegerust en nauwelijks voorbereiding 

Omdat het voorterrein voor de Grebbeberg te hoog lag om onder water te zetten, waren daar voorposten geplaatst: een beperkt aantal soldaten die hun stellingen hadden ingenomen in het vlakke land tussen Wageningen en de Grebbeberg, op zo’n anderhalf tot twee kilometer voor de frontlijn. De voorposten, die uit ruim 500 soldaten bestonden, waren de golfbrekers in het verdedigingsplan van de Greb. Zij moesten de vaart uit de Duitse aanval halen, maar werden met de komst van de vijand onder de voet gelopen. De frontlijn was bedoeld om een hardnekkige verdediging te voeren om de vijandelijke opmars definitief tot staan te brengen. De frontlijn werd gevormd door het Hoornwerk, een eeuwenoud verdedigingswerk aan de voet van de Grebbeberg, door het riviertje de Grift en de oostelijke rand van de Grebbeberg. De stoplijn die ten westen van de begraafplaats dwars over de berg liep en een relatief zwakke bezetting kende, zou pas in actie komen als groepjes Duitse soldaten door de frontlijn zouden breken. De opdracht aan de soldaten in de stoplijn was dan ook de Duitse vijand weer van de Berg te verjagen. Het ontbreken van verbindingsloopgraven Een zwak punt van de inrichting van de verdediging op de Grebbeberg was het ontbreken van verbindingsloopgraven tussen de stoplijn en de frontlijn. De aanvoer van reservetroepen, munitie en voedsel moest daardoor bovengronds gebeuren met alle gevaren van dien, hetzelfde gold voor de afvoer van gewonden. Bovendien zouden verbindingsloopgraven een belangrijke rol hebben gehad bij de communicatie, bij het doorgeven van bevelen en informatie, een rol die nog belangrijker werd toen de telefoonverbindingen door de aanhoudende artilleriebeschietingen volledig werden vernield. Een cruciale taak voor de verbindingsloopgraven zou ook zijn weggelegd in geval van een vijandelijke doorbraak van de frontlijn. Door om de tweehonderd meter de stoplijn door middel van een verbindingsloopgraaf met de frontlijn te verbinden zou een blokkenpatroon zijn ontstaan: elk blok gevormd door een stukje stoplijn, een stukje frontlijn en twee verbindingsloopgraven. Zou de vijand ergens door de frontlijn heen breken dan kon ze binnen een of twee blokken worden opgevangen. Voordeel daarvan zou zijn geweest dat de eigen soldaten de vijand niet alleen vanuit de stoplijn maar ook vanuit de verbindingsloopgraven onder vuur hadden kunnen nemen. De aan drie kanten belaagde vijand zou het dan wel heel zwaar te verduren hebben gekregen en zo mogelijk tot de terugtocht zijn gedwongen. Zover kwam het dus niet. Het ontbreken van verbindingsloopgraven ontnam het Nederlandse leger de mogelijkheid de Duitse vijand na een doorbraak in de frontlijn in een of meerdere blokken op te sluiten en bood de Duitse troepen de kans na zo’n doorbraak vrij uit te zwermen over de Berg. Vanuit de stoplijn zette majoor Jacometti op 12 mei met ongeveer 35 man en twee falende mitrailleurs de eerste tegenaanval in om de vijand van de Berg te verdrijven. De groep maakte geen enkele kans tegen een grote Duitse overmacht. Tijdens deze tegenaanval sneuvelde de majoor en met hem een aanzienlijk deel van de door hem aangevoerde soldaten. In de middag van 13 mei bezweek de stoplijn onder de druk van de vijandelijke aanval waarmee de Slag om de Grebbeberg voor Nederland definitief verloren ging.

In de loopgraaf 

RAAP, adviesbureau voor archeologie en cultuurhistorie, heeft met een metaaldetector deze bomen onderzocht en geconstateerd dat er tot manshoog veel ijzer- en koperresten diep in het hout zijn doorgedrongen. Deze resten zijn te herleiden tot het hevige Duitse geweer- en artillerievuur dat op deze sector is uitgebracht. Nog lijkt het of de bomen bloeden uit de gaten die toen in de bast zijn geslagen. Direct ten noorden van de beuken ziet u een ondiepe kuil. Daar stond in de meidagen van 1940 een oud kanon opgesteld, het zogeheten 6-veld, dat vanuit een uit hout en aarde opgetrokken kazemat over de voorliggende stoplijn heen de Heimersteinse Laan kon bestrijken. Ongeveer 200 stuks 6-veld zijn vanaf 1894 in het Nederlands leger ingevoerd en in 1939/1940, bij gebrek aan beter, als pantserafweergeschut aan de verdediging toegevoegd, een taak waarvoor dit kanon feitelijk ongeschikt was. Voor de mannen van het 6-veld dat hier stond, is de oorlog desastreus afgelopen. De sectiecommandant, kornet Mignot is op de terugtocht in de namiddag van 13 mei door de Duitsers doodgeschoten, net als de kanonniers Hengeveld en Hoefsmid. De derde kanonnier Van Grinsven kreeg een schot in zijn been en alleen stukscommandant van Rhijn is ongeschonden uit de strijd gekomen.

Bloedende bomen

De volgende dag, 11 mei, begint met een aanzwellende artilleriebeschieting de Slag om de Grebbeberg. De Nederlandse soldaten in de voorposten, de eerste verdedigingslijn voor de Grebbeberg worden ernstig gehinderd door een gebrekkig schootsveld en wegvallende verbindingen. Ondanks hun hardnekkige tegenstand is in de late namiddag de voorpostenstrook volledig in Duitse handen. Door de frontlijn bij het Hoornwerk Op 12 mei zet de SS de aanval in op de Berg zelf. Rond het middaguur breken ze door de frontlijn bij het Hoornwerk, het eeuwenoude verdedigingswerk aan de voet van de Grebbeberg. Daar gaan ze omhoog en komen zo in de rug van de Nederlandse stellingen aan de oostrand van de Berg. In de middag en avond worden vanuit de stoplijn, de laatste verdedigingslijn op de Greb, een aantal Nederlandse tegenstoten uitgevoerd waarin ook in de haast aangevoerde reservetroepen een rol spelen, tegenstoten die mede ook door de ontstane chaos geen enkele kans maken tegen de inmiddels opgebouwde Duitse overmacht. Vermoeid en hongerig Op 13 mei gaat de legerleiding voor zijn laatste kans op de Greb. Vier bataljons, afkomstig uit het Land van Maas en Waal en de omgeving van Woudenberg zijn in voorgaande nacht richting Grebbeberg gedirigeerd. Vanuit de omgeving van Achterberg moeten ze opmarcheren naar de stoplijn, zich een weg vechten naar de Grift en zo de frontlijn opnieuw bezetten. Vermoeid en hongerig gaan de mannen rond 7.00 uur op pad, onbekend met het terrein, de prikkeldraadversperringen en de mijnenvelden. Stafkaarten ontbreken, handgranaten zijn niet uitgereikt. Op artillerieondersteuning kan vanwege het ontbreken van verbindingen niet gerekend worden. Wel krijgen de soldaten van de tegenaanval steeds meer te maken met Duits artillerievuur en ondervinden ze ook hinder van Nederlandse mitrailleurs die niet gekend in de tegenaanval de Nederlanders voor Duitsers aanzien. De genadeklap De tegenstand van de SS groeit en rond 12.00 uur loopt de Nederlandse opmars vast. Een uur later komt de genadeklap, 27 Stuka-duikbommenwerpers vallen nagenoeg loodrecht uit de hemel, werpen zware bommen af en nemen het Nederlands aanvalsterrein met hun boordwapens onder vuur. Dit betekent het definitieve einde van de tegenaanval met een wilde vlucht als gevolg. De stoplijn op de Grebbeberg krijgt het na de mislukte tegenaanval steeds zwaarder te verduren, er vallen meer en meer gaten in deze laatste verdedigingslijn, die in namiddag van 13 mei ophoudt te bestaan. Als het Duitse leger het deels verwoeste Rhenen binnenmarcheert is volstrekt duidelijk dat de Grebbeberg en daarmee ook de Grebbelinie is gevallen. Tijdens deze strijd komen meer dan 420 Nederlandse en ruim 165 Duitse militairen om het leven.

De Slag om de Grebbeberg: 11 – 13 mei 1940 

De koepel, voor een aanzienlijk deel in beton gegoten, is niet draaibaar en heeft maar één schietgat waardoor de schootsrichting van de zware mitrailleur die erin geplaatst is, vastligt. En dat laatste geeft de beperking van de G-kazemat aan. Duikt de vijand op uit een andere richting dan de schootsrichting dan is de koepelkazemat niet meer zinvol in te zetten. En precies dat is het lot geweest van de G-18. Nu had de koepelkazemat wel met een draaibare koepel geleverd kunnen worden maar aan een draaibare koepel hing een forser prijskaartje en daarom is gekozen voor de goedkopere variant. Na de strijd op de Grebbeberg is deze kazemat, net als bijna alle andere G-kazematten, door de Duitsers opgeblazen zodat ze het vrijgekomen gietstaal in hun eigen oorlogsindustrie konden hergebruiken. De afdruk van de koepel is in het overgebleven beton van de G-18 nog goed te zien. In de Grebbelinie hebben 144 G-kazematten gestaan waarvan dertig stuks rondom de Grebbeberg, van de Rijn tot Achterberg. Wilt u een intacte G-kazemat bekijken dat kunt u terecht op Fort Vechten of Fort Everdingen.

Kazemat G-18, gietstaal voor de oorlogsindustrie 

In totaal zijn er een kleine driehonderd kazematten in de Grebbelinie gebouwd waarvan de overgrote meerderheid in de periode 1939/1940.&nbsp;De S-kazemat heet ook wel stekelvarken en dat verklaart de typeaanduiding&nbsp; ‘S’. De vergelijking met het stekelvarken dankt deze kazemat aan de ijzeren draadeinden die uit het beton steken en bedoeld zijn om camouflagemateriaal aan te bevestigen. Alle kazematten op de Grebbeberg hebben een nummer en typeaanduiding, dit hier is de S-17.&nbsp;&nbsp;Normaal had in deze kazemat één zware mitrailleur gestaan maar om onduidelijke reden zijn in de meidagen van ’40 in de S-17 twee mitrailleurs ondergebracht. In eerste aanleg was de Grebbelinie bedoeld als voorverdediging van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Dat verklaart de relatief lichte bouwconstructie van veel van de kazematten in de Grebbelinie, wanden van 80 centimeter beton zoals bij de S-17 voldoen niet aan de minimale eisen die aan een kazemat gesteld mogen worden en zijn zeker niet bestand tegen de gemiddelde Duitse granaat.&nbsp;&nbsp;Toen in februari 1940 met de wisseling van het opperbevel, generaal Reynders maakte plaats voor generaal Winkelman, de Grebbelinie als hoofdverdediging werd aangewezen werden er plannen gemaakt tussen de Grebbeberg en het IJsselmeer zwaardere kazematten te bouwen. Verder dan de tekentafel zijn deze plannen nooit gekomen.&nbsp;&nbsp; Kazemat S-17 is gebouwd in november 1939. Op 12 mei 1940 heeft de bemanning van deze kazemat goed zicht op een groep SS-soldaten, die vanuit de omgeving van boerderij Kruiponder de overzijde van de Grift weet te bereiken. De zware mitrailleurs van de S-17 kunnen daar een verdere Duitse opmars voorkomen.&nbsp;&nbsp;Steeds vaker hoort de bezetting van de S-17 kogels op de achterkant van de kazemat inslaan. In eerste instantie denken de soldaten nog dat het eigen vuur betreft. Maar als duidelijk wordt dat de vijand aan de achterzijde nadert wordt de situatie hopeloos. ‘Onze mitrailleurs omdraaien ging niet en de enkele geweer- en karabijnschutter, die tegen de borstwering stond opgesteld was daartegen machteloos’.&nbsp;&nbsp;Uiteindelijk is de overgave onvermijdelijk en wordt de witte vlag gehesen. Kort daarna marcheert de bemanning van de S-17 met geheven armen haar krijgsgevangenschap tegemoet.&nbsp;

Kazemat S-17, het stekelvarken 

De expositie richt zich zeker niet alleen op de strijd op de Grebbeberg maar verhaalt ook van de lotgevallen van slachtoffers die in mei 1940 gestreden hebben boven Zuid-Holland, aan de Peel Raamstelling, bij vliegveld Ockenburg en op het IJsselmeer. Enige aandacht schenkt de expositie ook aan het 320 squadron in de persoon van Felix Bloemgarten, de joodse man, die in 1941 uit Nederland weet weg te komen en na heel wat omzwervingen terecht komt in Engeland, bij het Nederlandse squadron van de RAF.&nbsp; In 1944 komt hij op 24 jarige leeftijd om het leven als zijn vliegtuig boven Dreux, zo’n 70 kilometer ten westen van Parijs wordt neergeschoten. Ook Felix Bloemgarten ligt begraven op de Grebbeberg.&nbsp;

Bezoekerscentrum - De Expositie De Meidagen van 1940

Wanneer in september 1944 de geallieerde opmars bij de Rijn tot stilstand komt, ligt Rhenen in de frontlinie. De stad werd door de geallieerden zwaar beschoten en daarom moesten in oktober de meeste bewoners hun woning verlaten. Enkele mensen mochten op Ouwehands dierenpark de achtergebleven dieren verzorgen. In november schoten de Duitsers alle wilde dieren dood, omdat ze bang waren dat deze ontsnapten.Op 16 februari 1945 moest het dierenpark worden ontruimd. De volgende dag vertrok een bonte stoet naar Veenendaal. Onderweg ontsnapten verschillende dieren. In Veenendaal werden ze ondergebracht in de Panter sigarenfabriek. De achtergebleven olifanten en het nijlpaard werden door de Duitsers doodgeschoten. Vanuit Veenendaal ging men in februari naar Doorn waar de dieren tot mei 1945 verbleven. Pas in juni 1945 konden de bewoners van het zwaar getroffen Rhenen naar hun huizen terugkeren. Bijna alle leegstaande huizen bleken geplunderd. Een groot deel van de zuidelijke binnenstad lag in puin waaronder de spoorbrug over de Rijn en de Cunerakerk, het symbool van de stad.

Dierenpark ontruimd!

Op 16 mei 1940, één dag na de capitulatie, begint het verzamelen, registreren en begraven van Nederlanders en Duitsers die in de Slag het leven hebben verloren. Drie dagen zijn het Rode Kruis, de Luchtbeschermingsdienst, Arnhemse padvinders en burgers uit Elst en Rhenen in touw zodat op 18 mei het merendeel van de in deze omgeving gesneuvelde Nederlandse militairen een definitieve rustplaats op de Grebbeberg heeft gekregen.&nbsp;&nbsp;Vanaf 27 mei worden de stoffelijke resten uit de veldgraven op en rond de Greb naar de begraafplaats overgebracht. Eind juni 1940 liggen er 395 Nederlanders op de Grebbeberg begraven. &nbsp; Van de Duitsers die in de Slag zijn gedood, hebben ongeveer 110 soldaten op deze begraafplaats een voorlopige rustplaats gekregen, de anderen zijn terechtgekomen op Ehrenfriedhof Zypendaal bij Arnhem of zijn naar Duitsland teruggebracht. Maar ook Duitse militairen gesneuveld elders in de Grebbelinie of de Betuwe in die eerste oorlogsdagen worden op de Grebbeberg begraven.&nbsp;&nbsp;&nbsp;Daarna wordt het zeker niet stil op de begraafplaats want ook in de volgende oorlogsjaren worden er heel wat Duitse soldaten op de Grebbeberg ter aarde besteld, soldaten die als gevolg van ziekten, ongelukken, geallieerde aanvallen en in het bijzonder Operatie Market Garden het leven in ons land hebben verloren. Al die Duitse soldaten op de Greb, hun aantal zal tijdens de oorlog aangroeien tot bijna 700, worden in mei 1947 herbegraven op de Duitse Militaire Begraafplaats Ysselsteyn in de Peel.&nbsp;Niet alleen de Nederlandse doden uit de meidagen van 1940 liggen op de Grebbeberg begraven, ook mannen van onder andere de Prinses Irenebrigade en het 320 Squadron die in de laatste oorlogsjaren zijn gesneuveld hebben hier een laatste rustplaats gekregen.&nbsp;&nbsp; Nog steeds vindt er op de Grebbeberg met enige regelmaat een herbegrafenis plaats van een Nederlandse soldaat, waarvan het graf elders in Nederland in verval is geraakt of geruimd dreigt te worden en die daarom naar deze Erebegraafplaats werd overgebracht.&nbsp; De laatste onbekende soldaat op de Grebbeberg is in 2011 geïdentificeerd. Een DNA-test gaf deze soldaat zijn naam terug. Het bleek, zoals al verwacht, W.F. Brummelhuis uit Bornerbroek te zijn.&nbsp;&nbsp; Het Militair Ereveld telt nu ruim 860 graven, die dus voor ongeveer de helft toebehoren aan soldaten die de Slag om de Grebbeberg niet hebben overleefd. Veel verhalen komen hier samen. Verhalen over gevechten op het water, langs de linies en in de lucht. Maar vooral verhalen over moed en opoffering. Dit ereveld, dat wordt beheerd en onderhouden door de <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://oorlogsgravenstichting.nl/">Oorlogsgravenstichting</a>, is de laatste rustplaats van al deze slachtoffers, wat hun verhaal ook is.&nbsp;<div data-youtube-video=""><iframe class="video" width="640" height="480" allowfullscreen="false" src="https://www.youtube.com/embed/3-CRDeDe9Lc" start="0"></iframe></div><div data-youtube-video=""><iframe class="video" width="640" height="480" allowfullscreen="false" src="https://www.youtube.com/embed/iWBVGMKEKeE" start="0"></iframe></div>

Immediately after the Netherlands surrendered, a cemetery was laid out at the battle site for both Dutch and German military personnel who died during the Battle of the Grebbeberg.

Following the war, the remains of German soldiers were relocated to the German War Cemetery in Ysselsteyn (Limburg). Since 1946, the remains of Dutch war casualties have been reinterred regularly at Grebbeberg Military War Cemetery. This resting place also includes soldiers who died elsewhere in the Netherlands during the invasion in May 1940 and had originally been buried in family graves. Today, there are over 850 military graves in the cemetery.

There is a permanent exhibition at the cemetery’s information centre, ‘We have never spoken about it’. The exhibition affords special attention to three Dutch soldiers: Corporal J.A. Vermeer and Private D.J. Heinen, who both died on 12 May 1940 and are buried in the cemetery, and Lieutenant N.W. Lingen, a veteran who survived the battle.

The Grebbeberg played an important role in defending the Netherlands from German forces. It was part of the defensive position taken up in the ‘Valleistelling’ (Valley Strongpoint), better known as the Grebbe Line.