​​Wojna Zimowa (30 listopada 1939 roku – 13 marca 1940 roku) odcisnęła głębokie piętno na fińskim Kuhmo, gdzie walki stanowiły w skrócie odzwierciedlenie całego konfliktu.

Siły radzieckie z 54. Dywizji przekroczyły granicę, zamierzając przedrzeć się przez Kuhmo w kierunku Kajaani i Oulu, a tym samym podzielić Finlandię na dwie części. Działania wojenne rozpoczęły się 30 listopada w Laamasenvaara, gdzie siły sowieckie przeprowadziły atak, a wkrótce potem walki wybuchły wzdłuż dróg prowadzących do Saunajärvi i Hukkajärvi. Oddziały fińskie, początkowo złożone z lokalnych żołnierzy z 14. Batalionu Wyodrębnionego, a później wzmocnione przez 9. Dywizję, prowadziły działania obronne, partyzanckie naloty i kontrataki. W styczniu 1940 r. Finowie rozpoczęli zakrojoną na szeroką skalę kontrofensywę, przecinając sowieckie linie zaopatrzeniowe i otaczając jednostki wroga w tzw. kieszonkach „motti” (działania taktyczne), w których pozostawały one do końca trwania wojny.

Do kluczowych starć należała bitwa pod Tyrävaara w grudniu 1939 roku, gdzie oddział Kekkonena powstrzymał sowieckie natarcie, oraz bitwy pod Kilpelänkangas w lutym 1940 roku. W Vetko siły fińskie zniszczyły brygadę narciarską, co pokazało wyjątkowe wyzwanie, jakie stanowiły sowieckie oddziały narciarskie. Pomimo trudnych warunków i ograniczonych zasobów fińska wytrwałość uniemożliwiła Sowietom dotarcie do centrum Kuhmo. Niemniej jednak wróg utrzymał silne pozycje aż do końca wojny.

Życie cywilne w Kuhmo uległo głębokim zmianom: ewakuacje, utrata domów i ciągłe zagrożenie bombardowaniami kształtowały codzienność mieszkańców. Dzisiaj Muzeum Wojny Zimowej w Kuhmo upamiętnia tę historię poprzez fotografie, autentyczne artefakty i modele w skali, w tym bitwę o okrążenie Luelahti oraz sowieckie samoloty. Ekspozycje poruszają takie tematy, jak służba na froncie, opieka medyczna oraz okres powojenny, oferując wgląd zarówno w doświadczenia żołnierzy, jak i trudności, z jakimi borykali się cywile.

Bitwy pod Kuhmo są przykładem fińskiego ducha obrony: pomysłowego, zdeterminowanego i współpracującego z leśnym krajobrazem. Pomniki w miejscach takich jak Kilpelänkangas stanowią hołd dla tych, którzy walczyli i polegli w obronie swojej ojczyzny.