Het kamp Nexon (in Haute-Vienne), dat oorspronkelijk een vluchtelingenkamp was, werd vanaf 1940 onder het gezag van het Vichy-regime gebruikt om zogenaamde ‘ongewenste’ buitenlanders op te sluiten. In de loop van de tijd veranderde de samenstelling van de kampbevolking, als gevolg van verschuivingen in het beleid van Vichy en de eisen van de Duitsers. Het kamp werd onderdeel van een breder systeem van onderdrukking, gericht tegen Spaanse republikeinen, politieke tegenstanders (communisten, vakbondsleden, enz.), vluchtelingen, buitenlandse joden en Roma. Op 29 augustus 1942 werden 450 Joden, waaronder 68 kinderen uit de regio Limoges, gearresteerd, in Nexon geïnterneerd en vervolgens aan de Duitsers overgedragen en naar Auschwitz gedeporteerd.

Het kamp, gelegen nabij het treinstation, buiten het dorpscentrum, bestond uit zeventien barakken, omgeven door prikkeldraad en bewaakt door vier wachttorens. Het bood plaats aan maximaal 1.600 gevangenen. De omstandigheden in het kamp werden gekenmerkt door overbevolking, ondervoeding en gebrek aan hygiëne.

Ondanks zijn relatief bescheiden omvang speelde het kamp van Nexon, net als dat van Saint-Germain-les-Belles of Saint-Paul-d’Eyjeaux in de Haute-Vienne, een rol in het bredere netwerk van internerings- en deportatiekampen in Frankrijk. Het illustreert hoe de administratieve en doorgangskampen tijdens de oorlog waren geïntegreerd in nationale en Europese controlesystemen. Voor veel geïnterneerden was Nexon slechts een tussenstation op een langere reis die kon leiden tot dwangarbeid, gevangenschap elders of deportatie.

Op 11 juni 1944 werd het kamp aangevallen door verzetsstrijders van de Forces Françaises Libres onder leiding van Georges Guingouin. Door deze operatie konden 54 gevangenen ontsnappen, terwijl de overige gevangenen door de Milice naar Limoges werden overgebracht voor ondervragingen.

Het kamp werd in 1945 definitief gesloten. Er is geen spoor meer van over, maar een gedenksteen herinnert eraan. Recent historisch onderzoek heeft getracht de rol van het kamp te documenteren en de nagedachtenis van degenen die er geïnterneerd waren te bewaren.