Dit was een van de laatste gebieden die nog in handen van de Duitsers waren, nadat de stad Groningen rond half april 1945 was bevrijd. Na de bevrijding van de stad trokken de Canadese troepen verder naar het noordoosten, maar dat ging niet gemakkelijk. De Duitsers hadden zware kanonnen staan bij Nansum, Delfzijl, Fiemel en langs de Eems. Deze kanonnen waren bedoeld om vliegtuigen en schepen te beschieten, maar konden ook tegen soldaten op de grond worden gebruikt.

Het vlakke landschap van Groningen maakte de opmars voor de Canadezen extra moeilijk en gevaarlijk. Er waren weinig plekken waar zij dekking konden zoeken. Sloten, waterlopen en dijken zorgden ervoor dat de militairen zich erg langzaam moesten verplaatsen. Terwijl op andere plekken in Nederland het einde van de oorlog al dichtbij leek, werd hier in de Eemsdelta nog zwaar gevochten.

Op de avond van 23 april 1945 begonnen de gevechten om de Delfzijl Pocket in volle hevigheid. Twee pelotons van C Company van The Perth Regiment trokken vanaf Godlinze naar het oosten. Via Grote Nes en Kleine Nes, boerderijplaatsen tussen Bierum en Holwierde, gingen zij richting Holwierde. In de ochtend bereikten zij hun posities, maar ze kwamen bijna meteen onder zwaar vuur van de Duitsers te liggen.