Tijdens de bezetting van de Tweede Wereldoorlog bood de familie Kruger onderdak aan mensen die moesten onderduiken. De mensen die moesten onderduiken waren vooral mannen die niet wilden werken in Duitsland en Joodse onderduikers. In de herinneringen van de dochters Aafke, Trijn en Jannie Kruger komt boerderij De Pannekoek naar voren als een plek waar mensen veilig waren. Toch was het gevaar nooit ver weg: er konden altijd Duitse soldaten langskomen voor een huiszoeking.

Verder ging het leven op de boerderij zo gewoon mogelijk door, maar ondertussen moest iedereen voorzichtig zijn. De onderduikers sliepen op meerdere plekken in het huis. Berichten werden via het land doorgegeven. Als er gevaar was, bijvoorbeeld door een huiszoeking, konden mensen via een plank die over de gracht was geplaatst in het veld komen om te proberen te vluchten. Tijdens een huiszoeking zochten Duitse militairen naar een Engelse piloot op de boerderij. Nadat de boerderij volledig was doorzocht, bleken de Duitsers niets gevonden te hebben.

Terwijl er rond Holwierde en Nansum nog zwaar werd gevochten, bereikten mensen via de grote velden de boerderij. Jannie Wieringa-Kruger herinnerde zich later vooral de vluchtelingen die bijna niets bij zich hadden, sommigen zelfs met kinderen vanuit de frontlinie. Zij gaf hun warm eten en onderdak. Vanaf de laatste maanden van 1944 kreeg boerderij De Pannekoek nog een andere taak. De boerderij en de familie moesten ondervoede kinderen vanuit de Randstad opvangen en helpen. De familie bood deze uitgehongerde kinderen onderdak en eten.

De Pannekoek laat zien dat oorlog niet alleen gaat over soldaten en gevechten, maar ook over de kleine, eenvoudige dingen die zo’n boerderij kon betekenen. Hier hielpen gewone mensen anderen om te overleven.