Duitsland
Markeren
Deel
Route
Onderzeebootbunker Valentin werd gebouwd om de Duitse U-bootproductie op te voeren. U-boten moesten helpen om de geallieerde bevoorrading over zee te verstoren. Duizenden dwangarbeiders werkten onder erbarmelijke omstandigheden aan de bouw van de bunker, die uiteindelijk nooit zijn militaire doel bereikte.
De bouw van onderzeebootbunker Valentin was onderdeel van een grotere nazi-strategie om via de U-boten de gealieerde vloot aan te vallen en zo het tij van de oorlog te keren. De Duitse Kriegsmarine kreeg namelijk vanaf 1939 de taak om de geallieerde aanvoerroutes over zee te saboteren. Volgens een memorandum van de Duitse marinestaf uit oktober 1939 vormde de Britse overzeese handel het zwakste punt van de vijand. U-boten zouden die route met aanvallen moeten doorsnijden.
De strijd tussen de Duitse Kriegsmarine en de geallieerde vloot, bekend als de Slag om de Atlantische Oceaan, duurde van 1939 tot 1945 en was de langste militaire campagne van de Tweede Wereldoorlog. Geallieerde koopvaardijschepen werden vooral door grootschalige onderzeebootaanvallen vernietigd. Tijdens Operatie Paukenschlag, de eerste aanval van Nazi-Duitsland in januari 1942 op de Amerikaanse scheepvaart, kelderden 609 geallieerde schepen en verloren zo’n 5000 koopvaardijleden het leven.
De vraag naar U-boten groeide sterk. Waar Duitsland in 1939 over 57 U-boten beschikte, kwamen er in de loop van de oorlog meer dan duizend bij. Uiteindelijk werd driekwart hiervan alsnog tot zinken gebracht.
Om het productieproces van nieuwe U-boten te versnellen en te beschermen tegen bombardementen, besloot men tot de bouw van een reeks U-bootbunkers. In 1943, in de huidige wijk Rekum, begon de bouw van Bunker Valentin. De bunker moest een hoog tempo van productie mogelijk maken, waarbij complete U-boten in de hal zouden worden geassembleerd.
Voor de bouw werden naar schatting 10.000 dwangarbeiders ingezet. Zij kwamen uit heel Europa: Oost- en West-Europeese dwangarbeiders, Sovjet-krijgsgevangenen, Italiaanse geïnterneerden, concentratiekampgevangenen en arbeiders uit het Breemse werkopvoedingskamp. De omstandigheden waren extreem zwaar en velen van hen stierven.
In maart 1945, vlak voor het einde van de oorlog, werd de bunker zwaar getroffen door geallieerde bombardementen. Het project werd daarom nooit voltooid en een U-boot is er nooit gebouwd. Vandaag de dag is Bunker Valentin nog altijd zichtbaar en is het de op een na grootste bovengrondse bunker van Europa.