Spoorwegemplacement

In verband met het kolentransport vanuit de Zuid-Limburgse mijnen had Susteren een spoorwegemplacement gekregen in het eerste kwart van de twintigste eeuw. Het was aangelegd voor het rangeren van treinen. Dit is het opnieuw indelen van treinen voor locaties op andere plaatsen in Nederland.

Bommen en beschietingen

Om het transport van wapens voor de Duitsers te dwarsbomen, organiseerden de geallieerden op 1 september 1944 de eerste aanval op het rangeerterrein. Dit was nog weken voordat de Amerikanen het zuiden van Limburg bereikten. De geallieerde bommen waren er waarschijnlijk op gericht om een Flak (Flugabwehrkanone) uit te schakelen. Deze was echter inmiddels verplaatst en werd dus niet geraakt. Wel werd een Susterse spoorwegarbeider gedood en raakten twee andere arbeiders gewond. De beschadigingen aan het spoor waren enorm; wissels, seinhuizen, draaischijven en waterpompen werden vernield. Het rangeerterrein werd hierdoor zo goed als onbruikbaar.

Het rangeerterrein als deel van het slagveld

Heide was het laatste stuk van Susteren dat bevrijd moest worden. Het grote obstakel was het rangeerterrein (2,5 km lang en ca. zestien sporen breed).  De tunnel, de enige verbinding tussen Susteren en Heide, was onder water gelopen en dus niet bruikbaar. De Engelsen moesten dus wel over het rangeerterrein. Een gevaarlijke weg, omdat het een open terrein was en daardoor waren de oprukkende troepen een makkelijke prooi voor Duitse schutters aan de kant van Heide. Er volgden man tegen man gevechten met bajonetten waarbij de Engelsen de overhand kregen en zo ook Heide konden bevrijden.